February 24th

Graag neem ik je mee terug naar het moment dat de geschiedenis van Estland onder mijn huid ging zitten: 24 februari 2013 de Onafhankelijkheidsdag van Estland. Ik was nieuwsgierig naar deze dag. De vrijheid van Estland is 23 jaar jong. De geschiedenis staat nog vers in het geheugen en is nog tastbaar.

De Onafhankelijkheidsdag van Estland is een dag met een verhaal. Estland is in het verleden van 1918 tot 1940 onafhankelijk geweest. Op 24 februari 1918 werd Estland na de vrede van Versailles officieel als staat erkend. Om na 22 jaar weer ingelijfd te worden door Rusland. Als onderdeel van het Molotov-Ribbentroppact spraken Duitsland en Rusland af dat Estland Russisch grondgebied werd. Tot groot verdriet van de Esten moesten zij hun vrijheid weer inleveren. Het was daarom niet gek dat de Esten de Duitsers in 1941 triomfantelijk ontvingen. Het was voor Estland een kans om hun vrijheid terug te winnen. De prijs daarvoor was hoog. De bevrijders veranderden in bezetters en werden in 1944 verjaagd door een oude bekende. In 1944 heroverde de Sovjet-Unie Estland.
Het duurde vervolgens 47 jaar voordat de Esten de onafhankelijkheid terug veroverden op 20 augustus 1991. Toch vieren de Esten deze dag niet als hun onhankelijkeheidsdag.
Estland hecht veel waarde aan de dag waarop de staat officieel onafhankelijk werd, 24 februari 1918. Trouw vieren ze op deze dag elk jaar de onafhankelijkheid. Ondermeer door een militaire parade in de hoofdstad Tallinn.

Van deze militaire parade, de emotionele reacties van de Esten en de onafhankelijkheid was ik verleden jaar getuige. Op 24 februari vertrok ik in de ochtend naar Vabaduse väljak, het Vrijheidsplein in Tallinn. Ik kwam aan op het nog verlaten plein. Het was koud, misschien kwam het daardoor? Het was met -15 de koudste dag sinds mijn aankomst, maar de zon scheen volop. De hele maand februari was het bewolkt geweest, maar op deze dag scheen de zon. Langzaam begon het plein vol te lopen. Ik bekeek de mensen die één voor één in groepjes het plein betraden. Ik zag gezinnen, oma’s en opa’s die verhalen vertelden aan hun kleinkinderen, uitgelaten jongeren en een enkele toerist. Langzaam begon het plein blauw, zwart en wit te kleuren. De kleuren van de Estse vlag. Het werd drukker en al gauw werd ik één met de mensen massa. Rechts van mij kwamen de eerste tanks aanrollen gevolgd door militaire jeeps. De eerste muzikale akkoorden werden door een orkest ingezet, het signaal voor de duizenden Esten op het plein. Uit volle borst werd het volkslied meegezongen. Straaljagers vlogen over en men applaudisseerden.
Op die dag raakte Estland mij in mijn ziel. Ik zag voor het eerst de trots van haar burgers en de emotie om mij heen die deze dag met zich mee bracht. Ik wilde alles in mij opnemen, ervaren zien en voelen. Ik wilde meer over Estland weten.

Ik legde de dag vast. Ik begaf mij in de mensenmassa en ving beelden door middel van mijn camera. Het resultaat is de fotoserie February 24th:

For English:  Continue reading