Home » Estland » voorbereiding » I think I know this place

I think I know this place

Vliegen is voor mij het overbruggen van twee werelden. De wereld waar je vandaan komt en de wereld waar je naar toe gaat. Tijdens mijn vlucht naar Tallinn bereid ik mij voor op de wereld die mij straks staat te wachten. In tegenstelling tot verleden jaar is het doel nu anders. Vorig jaar vertrok ik met het doel om te studeren. Nu vertrek ik om te ontmoeten en te reageren om vervolgens werk te creëren.

Het vliegtuig zeilt boven de wolken. Het videoscherm geeft aan dat wij ons nu ergens boven Litouwen bevinden. Nog een klein uurtje en dan ben ik in Helsinki. Eenmaal geland moet ik vijf uur wachten voordat ik verder kan vliegen naar Tallinn. Het is druk in Helsinki. Veel Aziaten proberen hun vertrekkende vluchten te halen naar Hongkong of Seoel. Ik zoek naar een rustige plek waar ik mijn gedachten op papier kan zetten.
Vorig jaar was ik hier ook. Toen lag er sneeuw en was het koud. Nu schijnt de zon en is het nog licht als ik om 20.00 uur in het propellervliegtuig stap. Het voelt weer als een avontuur. In het vliegtuig hoor ik sinds maanden weer Ests. We stijgen op en vliegen over de Finse golf terwijl de zon langzaam achter ons wegzakt. Het is 20 minuten vliegen naar Tallinn. Dat stelt niks voor. Na een paar minuten zie ik de Estse kust al verschijnen. Het voelt onwerkelijk. In juni vorig jaar ging ik weg met het idee dat ik voorlopig niet meer terug zou komen. Ik veegde een traan weg toen ik met de bus Tallinn achter mij liet. Het was nog niet klaar. Het was nog niet af, maar ik ging weg. Nu ben ik weer terug. Het vliegtuig raakt bijna de grond. Bijna daar. Bijna weer in Estland. Zachtjes landen we en taxiën we naar de terminal. Tijdens het taxiën komen we langs de oude terminal. Het lijkt op een treinstation. Dingen veranderen snel in Estland. Ik moet even wachten, maar dan mag ik naar buiten. Ik loop het trappetje af. Mijn voeten raken de Estse bodem. Ik ruik de frisse geur gemixt met bruinkool. Het typeert voor mij Estland. Het voelt als thuis komen.

De komende twee weken wil ik zo’n dertien gesprekken voeren. Ik ben erg benieuwd naar wat ik ga horen, zien en ervaren. Ik denk dat ik Estland nu een beetje ken, maar ken ik het land wel echt? Ik ben nieuwsgierig naar de komende dagen. De dagen waarin de observaties de woorden gaan vormen. De woorden de verhalen vormen en de verhalen de beelden worden.

For English: 

For me flying is a connection between two worlds. It is the world where you are from and the world where you are going. During my flight to Tallinn I prepare myself for the world that is waiting for me. In comparison to last year the aim will be different. Last year went I went with the aim to study. Now I am going to meet and react so I can create work afterwards.

The plain floats above the clouds. The screen in front of me indicates that we are currently flying over Lithuania. In less than an hour I will arrive in Helsinki. Once landed I have wait five hours until my flight arrive to Tallinn. It is crowded in Helsinki. A lot of Asian people are trying to catch their flights to Hong Kong or Seoul. I start looking for a quiet place where I can write down my thoughts on paper. I also was here last year. Then there was snow and it was cold. Now the sun is shining and is still shinning when I am entering the propeller plane. It starts to feel like an adventure again. On the plane I hear, after months, Estonian again. We take off and fly over the Gulf of Finland while the sun is slowly descending behind us. After a couple of minutes I see the Estonian coast appear on the horizon. It feels unreal. Lasts year’s June I left with the idea that I wouldn’t come back here anytime soon. I swept away a tear when I was in the bus leaving from Tallinn. It is not done yet. It is not finished yet, but I left. Now I am back. The airplane touches the ground. Almost there. Almost back in Estonia again. We land gently and are taxied to the terminal. While we were taxied we pasted by the old terminal. It looks like a train station. Things change fast in Estonia. I have to wait for few moments, but then I am allowed to exit. I walk down the stairs. My feet touch Estonian soil. I smell the fresh air mixed with the smell of lignite. For me, this smell is typical Estonia. It feels like coming home.

The following weeks I want to converse thirteen conversations. I am very curious to what I am going to hear, see and experience. I think I know Estonia a little, but do I really know the country? I am very curious to the following days. The days where the observations will form words. The words will form stories and the stories will form imagery.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>